Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε στον ιταλικό κινηματικό ιστότοπο Euronomade.info στις 14/01/2026.
του Antonio Musella
Η επίθεση στη Βενεζουέλα και η απειλή κατά της Γροιλανδίας στο επίπεδο της εξωτερικής πολιτικής, σε συνδυασμό με τις ένοπλες επιδρομές από πράκτορες της ICE στις κυριότερες μητροπόλεις της χώρας στην εσωτερική πολιτική· με αυτόν τον τρόπο ο Ντόναλντ Τραμπ μετασχηματίζει ριζικά – και προφανώς χωρίς δυνατότητα επιστροφής, τις παγκόσμιες πολιτικές σε θέματα διεθνών σχέσεων και εσωτερικής ασφάλειας. Μια πραγματική νέα παγκόσμια τάξη, η οποία επιβάλλεται μέσω της αποδόμησης του δικαίου, (αρχής γενομένης από το διεθνές δίκαιο) και της χρήσης πυραύλων σε εδάφη-λεία, ενώ στο εσωτερικό η κυριαρχία ασκείται με προτεταμένα όπλα. Ο Τραμπ εγκαινιάζει ένα νέο δόγμα, και αυτό που συνέβη με την απαγωγή του προέδρου της Βενεζουέλας Νικολά Μαδούρο, σηματοδοτεί ένα σημείο χωρίς επιστροφή. Συζητήσαμε γι’ αυτό με τον Μάικλ Χαρντ, Αμερικανό φιλόσοφο, μελετητή του τραμπισμού και των παγκόσμιων συγκρούσεων.
Ποιος ήταν ο αντίκτυπος στο εσωτερικό των ΗΠΑ της επίθεσης στο Καράκας και της απαγωγής του Μαδούρο;
Ο Τραμπ και οι σύμβουλοί του είναι επί του παρόντος μεθυσμένοι από την εξουσία και πιστεύουν ότι ελέγχουν την παγκόσμια τάξη. Προφανώς, μια επικίνδυνη και θανατηφόρα κατάσταση. Οι πολιτικές αντιδράσεις εντός των Ηνωμένων Πολιτειών είναι μέχρι στιγμής σχετικά υποτονικές. Αυτό οφείλεται εν μέρει, πιστεύω, στο γεγονός ότι η κατάσταση είναι ακόμη ασαφής. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ελέγχουν τη Βενεζουέλα ή η Ντέλσι Ροντρίγκεζ και οι άλλες πολιτικές και στρατιωτικές δυνάμεις της μπολιβαριανής κυβέρνησης εξακολουθούν να έχουν σημαντική ισχύ; Θα εισβάλει ο Τραμπ σύντομα στην Κολομβία; Μία από τις πάγιες τακτικές του Τραμπ είναι να είναι απρόβλεπτος και να δημιουργεί σύγχυση για να κρατά τους αντιπάλους του σε κατάσταση αβεβαιότητας. Τούτου λεχθέντος, πιστεύω ότι οι σημαντικές πολιτικές αντιδράσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες θα αποκρυσταλλωθούν μόνο με την πάροδο του χρόνου. Μια καινοτομία της τρέχουσας κατάστασής μας είναι ότι οι ενέργειες του Τραμπ δεν απαιτούν εις βάθος πολιτική ανάλυση. Στο παρελθόν, έπρεπε να αποκωδικοποιήσουμε τους κρυφούς στόχους πίσω από τα ωραία λόγια των προέδρων των Ηνωμένων Πολιτειών: δημοκρατία, ελευθερία, ανθρώπινα δικαιώματα. Ο Τραμπ είναι πιο διαφανής και πιο ειλικρινής. Λέει ρητά ότι θέλει το πετρέλαιο της Βενεζουέλας και τα ορυκτά της Γροιλανδίας.
Αυτό που συνέβη στη Βενεζουέλα μοιάζει με το τέλος του διεθνούς δικαίου. Προς τα πού κατευθύνεται ο κόσμος;
Έχεις δίκιο, το διεθνές δίκαιο βρίσκεται σε κρίση, αλλά η αποδυνάμωσή του είχε ξεκινήσει ήδη πριν από πολύ καιρό. Κατά μία έννοια, ο Τραμπ ακολουθεί το ίδιο εγχειρίδιο με τον Πούτιν και τον Νετανιάχου: εδαφική κατάκτηση, ρητή επιδίωξη ισχύος και πλούτου. Αυτή η συμπεριφορά και η ρητορική των Ηνωμένων Πολιτειών, προφανώς, έχουν επιπτώσεις σε άλλα κράτη με επεκτατικές φιλοδοξίες, όπως το Ισραήλ, η Ρωσία και η Κίνα. Οποιαδήποτε καταδίκη των παραβιάσεων του διεθνούς δικαίου από μέρους τους ακούγεται πλέον κενή περιχομένου. Ας θυμηθούμε επίσης ότι οι προσπάθειες της κυβέρνησης Τραμπ να υπονομεύσει το διεθνές δίκαιο συμβαδίζουν με το σχέδιό της να αποδυναμώσει το σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών, συγκεντρώνοντας την εξουσία στα χέρια του Προέδρου. Βιώνουμε δύο συνταγματικές κρίσεις, σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο.
Η Γροιλανδία βρίσκεται στο στόχαστρο της κυβέρνησης Τραμπ, ωστόσο η Δανία είναι μέλος του ΝΑΤΟ. Θα μπορούσε ο Αμερικανός Πρόεδρος να φτάσει στο σημείο να αμφισβητήσει το Ατλαντικό Σύμφωνο;
Είναι σίγουρα πιθανό ο Τραμπ να απειλήσει την ύπαρξη του ΝΑΤΟ, αλλά, όπως είπα, η απρόβλεπτη φύση του, είναι μια από τις πάγιες πολιτικές τακτικές του για να κρατά τους αντιπάλους του σε κατάσταση αβεβαιότητας. Μια άλλη πιθανότητα είναι να χρησιμοποιήσει την απειλή υπονόμευσης του Ατλαντικού Συμφώνου ως εργαλείο εκβιασμού για να αποκομίσει οφέλη και παραχωρήσεις από τις ευρωπαϊκές χώρες.
Οι σύμμαχοι του Τραμπ επικροτούν τις πολεμοχαρείς και επιθετικές πολιτικές του. Υπάρχει κίνδυνος ο Τραμπ να στοχεύσει στο μέλλον και τα συμφέροντα των συμμαχικών χωρών; Αυτό που συμβαίνει σήμερα στη Βενεζουέλα μπορεί να συμβεί και σε οποιαδήποτε άλλη χώρα;
Και σε αυτή την περίπτωση, η απρόβλεπτη συμπεριφορά του Τραμπ παίζει σημαντικό ρόλο. Ο Γκουστάβο Πέτρο πρέπει να λάβει σοβαρά υπόψη την απειλή του Τραμπ να εισβάλει στην Κολομβία. Και οι ηγέτες των συμμαχικών χωρών πρέπει επίσης να λάβουν υπόψη αυτή την πιθανότητα. Πρόκειται για μια μορφή παγκόσμιας διακυβέρνησης που βασίζεται στον διαρκή εκβιασμό.
Εν τω μεταξύ, στην εσωτερική πολιτική συνεχίζονται οι επιδρομές της ICE, με αποτέλεσμα να δολοφονηθεί ένας άνθρωπος στο Μινεάπολη. Πώς αντιδρά η αμερικανική κοινή γνώμη σε αυτή την κλιμάκωση;
Έχουμε ήδη γίνει μάρτυρες λαϊκών διαδηλώσεων κατά της δολοφονίας που διαπράχθηκε από την ICE στη Μινεσότα, αλλά μια από τις σημαντικές εξελίξεις είναι ότι πολιτικοί σε διάφορα επίπεδα διακυβέρνησης, συμπεριλαμβανομένων δημάρχων και κυβερνητών πολιτειών, προέβησαν σε σθεναρές δηλώσεις κατά της δολοφονίας. Εάν εδραιωθεί μια ισχυρή τάση εντός της κυβέρνησης όχι μόνο ενάντια σε αυτή τη δολοφονία, αλλά και ενάντια στις δραστηριότητες της ICE, αυτό θα μπορούσε να επιταχύνει τις λαϊκές διαμαρτυρίες και να τους προσδώσει μεγαλύτερη βάρύτητα.
Ζήσαμε μήνες διεθνούς κινητοποίησης για την Παλαιστίνη, αλλά δεν έχουμε τις ίδιες αντιδράσεις μπροστά στην επίθεση κατά της Βενεζουέλας. Υπάρχει πρόβλημα κατανόησης της έκτασης αυτού που βιώνουμε;
Ίσως είναι πολύ νωρίς για να αξιολογήσουμε τις διεθνείς κινητοποιήσεις κατά της αμερικανικής επιθετικότητας. Η κατάσταση μπορεί να χρειαστεί χρόνο για να ωριμάσει. Αλλά αυτό που χρειάζεται, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι μόνο μια δημόσια καταδίκη των Ηνωμένων Πολιτειών και μια υπεράσπιση της κυριαρχίας της Βενεζουέλας. Το ζήτημα δεν αφορά μόνο την αλληλεγγύη προς τους άλλους, αλλά ο μετασχηματισμός της πολιτικής κατάστασης σε κάθε μία από τις χώρες μας. Αυτή ήταν μια από τις πιο σημαντικές εξελίξεις των κινητοποιήσεων για την Παλαιστίνη στην Ιταλία τον περασμένο Οκτώβριο: αποκάλυψε μια σύνδεση μεταξύ του παγκόσμιου κινήματος κατά της γενοκτονίας στην Παλαιστίνη και μιας ποικιλίας πολιτικών μετώπων στην Ιταλία. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι η οικοδόμηση ενός νέου διεθνισμού που θα συνδέει τα απελευθερωτικά κινήματα σε διάφορα μέρη του κόσμου και θα έχει τη δύναμη να αντισταθεί στην εξαιρετική ισχύ που αντιμετωπίζουμε. Αυτό μπορεί να σας φαίνεται δύσκολο έργο, και πράγματι είναι. Αλλά είναι ο μόνος δρόμος που βλέπω στον ορίζοντα.